Ze was helemaal blij. En ik ook!

“Als nerd won ik ooit, samen met wat vrienden, een wereldkampioenschap hacken. Mijn rol was die van social engineer, degene die mensen hackt. Je moet daarbij denken aan het bellen van mensen om hun internet wachtwoord te achterhalen. Het was voor mij een avontuur dat ik vanuit een veilige omgeving aan kon gaan. In 2005 besloot ik mijn sociale kwaliteiten in te zetten voor Humanitas en werd ik vrijwilliger bij de hulpdienst in Groningen. Na een tijdje werd dit te zwaar voor me en besloot ik iets anders te zoeken. Ik las online iets over een telefonische hulpdienst via internet. Vooral de anonimiteit in dit werk sprak de nerd in mij ontzettend aan. Ik houd niet zo van interactie van mensen, nou ja, ik houd er wel van, maar ben er niet zo goed in, ik ben een beetje verlegen. Ik chat sinds 1993 en ik weet dat het voor een diepgaand gesprek fijner is dat je iemand niet ziet. Die verlegenheid valt dan weg.”

Online trainen
Met die motivatie besloot Mitsai om vrijwilliger te worden bij Het Luisterend Oog. Om aan de slag te kunnen gaan als chatvrijwilliger volgde ze eerst een training. Dit was de eerste training binnen Humanitas die geheel online werd gegeven. Niet alleen de theorie kon online geraadpleegd worden, maar ook de groepsbijeenkomsten vonden online plaats. “De uitdaging was vooral om de training zo snel mogelijk af te hebben. Ik kan namelijk niet tegen dingen die nog gedaan moeten worden. Wanneer ik bijvoorbeeld vuile was heb doe ik die meteen. De basis moet goed en rustig geordend zijn, pas dan kan ik andere dingen gaan doen. De training heb ik helemaal online gedaan, omdat er destijds in Groningen nog geen groep chatvrijwilligers was. De bijeenkomsten gingen via Skype, maar dat liep toen voor geen meter. Dan viel de een z’n beeld weg en dan de ander z’n geluid”, grinnikt Mitsai. “Het internet was toen nog niet zo geweldig met beeld.”

 

MitsaiJe gevoel aan de kant zetten
“In het begin vond ik het chatten wel leuk en had ik echt het idee dat je mensen kon helpen door hen te ondersteunen en naar ze te luisteren. Op een gegeven moment vond ik het niet meer leuk en werd ik er een beetje overspannen van. Vaak dacht ik: ‘die of die deelnemer heeft alleen maar een schop onder z’n reet nodig’. Gezien de anonimiteit wil ik niet in details treden, maar er was iemand die vond zijn situatie zo vreselijk dat hij in zichzelf wilde gaan snijden. Tja toen had ik zoiets van: ‘er zijn mensen die hebben ergere problemen.’  Dat zei ik dan niet, want hij chat natuurlijk niet voor niks. Bovendien is het niet mijn taak om te beoordelen of iemand echt iets heeft. Je moet er vanuit gaan dat het wel zo is en je eigen gevoel aan de kant zetten. Vanaf het moment dat ik zelf de diagnose MS kreeg, kon ik dat niet meer.”

“Voor de MS is het belangrijk om veel te sporten. Ik doe twee keer per week bodybuilding en ga een keer per week zwemmen onder begeleiding van een fysiotherapeut. Het gaat nu redelijk. Laatst was ik weer helemaal ingestort en moest op nul beginnen. Dat instorten gaat heel snel, maar het opbouwen duurt heel lang. Dan ga je van honderdvijftig kilo bankdrukken naar vijf kilo. Dat vond ik zo vreselijk, want de mensen keken tegen me op en ineens kan ik maar vijf kilo bankdrukken en loop ik met een stok. Zelfs die vijf kilo is in het begin erg zwaar, met name de herhalingen. Inmiddels ben ik bij de vijfendertig kilo en gaat het weer omhoog. Ik houd er de hoop in dat het weer goed komt. Naïef misschien, maar dat helpt me ook. Door deze ervaring dacht ik wel bij veel chats: ‘je weet helemaal niet wat lijden is.’ Dat gevoel ging me heel erg in de weg zitten en daar kan je niemand mee helpen. Begrip opbrengen en openstaan voor de ander lukte me gewoon niet meer. Na drie jaar als vrijwilliger actief te zijn geweest, ben ik gestopt.”

 

MitsaiGaaf!
“Een deelnemer waar ik een fijn gevoel aan heb overgehouden was een dame die kwam chatten over een eetprobleem, anorexia dacht ik. Omdat ik mensen aan hun stijl van typen herken weet ik dat ik haar meerdere keren heb gesproken. Na een korte periode waarin ze regelmatig kwam chatten stopte ze. Ze werd opgenomen en zou een behandeling ondergaan. Ongeveer een jaar later kwam ze nog eens online om me te bedanken dat ik met haar heb gechat. Ze was een aantal kilo aangekomen, kon weer redelijk normaal eten en had weer contact met haar moeder. Ze gingen zelfs samen op vakantie! Ze was helemaal blij. En ik ook! Dat was heel gaaf!”

Jolanda
“Gedurende mijn chatdiensten chatte ik ook met andere vrijwilligers die tegelijkertijd dienst hadden. Op een dag kwam Jolanda invallen voor een vrijwilliger die niet op was komen dagen voor haar dienst. We raakten aan de praat en ik gaf aan dat ik het niet redde, zo’n hele dienst. Zij zat in een zelfde situatie en we spraken af om in de toekomst diensten te delen. Jolanda werkte ook als roostervrijwilliger en zat iedereen stevig achter de broek aan om zijn vier diensten per maand te draaien, maar was ook iemand met wie je alles kon bespreken en regelen. Ik mis de gesprekjes met haar, ze was gewoon heel open je kon gewoon over alles ouwehoeren wat je dwars zat, maar ook als je niks dwars zat. Ze was een goede gesprekspartner omdat het allemaal vanzelf ging, er was geen strijd om wie de beste was, of de aardigste. Je hoefde niet je best te doen voor iets. Je kon gezellig ff babbelen, het was gewoon heel leuk. Plotseling was ze er niet meer en dat heeft me veel verdriet gedaan.”

 

Mitsai de believerThuis
Voor Mitsai was het ideaal om dit vrijwilligerswerk vanuit huis te kunnen doen. Het biedt een lage drempel om vrijwilligerswerk te doen, andere mensen te ondersteunen en betrokken te zijn bij de maatschappij. “Thuis is voor mij een fijne plek om te zijn. Mijn vriend en ik  wonen sinds twee jaar in dit huis en alles staat en ligt zoals ik het wil. Thuis is gewoon thuis. Twee katten, een kanarie en een sluierstaart goudvis. Ik ben een believer in de liefde, zowel de liefde voor mijn vriend, voor mijn dieren, maar ook voor willekeurige mensen en dieren. Daar draait de wereld om vind ik, eerder dan om geld. Dat wordt naïef gevonden door andere mensen, maar ik vind van niet, omdat ik niks tekort kom. Ooit heb ik wel in een situatie gezeten waar ik veel tekort kwam en toen had ik het ook. Ik blijf zo naïef, hoop ik. Ik voel me daar ook niet alleen in want ik heb een heel groepje mensen en vrienden om me heen die dit ook zo hebben en dat versterkt elkaar. Dat zijn mensen die voor je klaar staan als je ze nodig hebt en zonder te oordelen of wat dan ook. De wereld draait om liefde. Klaar vind ik. Punt. Bij Humanitas ben ik dat ook tegen gekomen, vooral bij Jolanda.”

 

Tekst & Foto’s: Raymond Dekker

Lees ook het interview met vrijwilliger Laura: zich iets minder alleen voelen, al is dat maar een uurtje

Lees ook het interview met vrijwilliger Marc: Je kunt mensen niet begrijpen, zelfs als je iets soortgelijks hebt meegemaakt