Bij Humanitas kon ik mijn ei kwijt en werd er niks met mijn gegevens gedaan

“In de tijd dat ik me voor een chat bij Het Luisterend Oog aanmeldde kreeg ik ook therapie. Dat werkte niet, omdat ik me had afgesloten en in de war was. Toch voelde ik nog wel ergens de urge: ‘ik wil graag dat iemand even naar me luistert en met me praat’. Ik denk dat ik me toen heel eenzaam en niet begrepen voelde. Ik vond het moeilijk om contact te maken met mensen, maar wilde het wel. Het klinkt misschien heel stom, maar een computer is dan wel een goede oplossing. Ik praat sowieso niet zo makkelijk en als ik dat dan doe wil ik het anoniem doen, want ik schaam me en ik wil niet dat mensen weten wat er met me aan de hand is. Bij Humanitas kon ik mijn ei kwijt en werd er niks met mijn gegevens gedaan. Niemand kan er achter komen.”

Vrijwilligersblog: mijn eerste keer

Mijn eerste keer
“Zo mooi wordt ‘t nooit meer, want na die allereerste keer,
smaakt ‘t alleen nog maar naar meer,
maar nooit meer naar die eerste keer, oh de allereerste keer.”
(Harrie Jekkers)
Vanavond was voor mij de eerste keer… Na een mooie training van zes weken mocht ik voor het eerst echt chatten bij het Luisterend Oog. Wat was het spannend! Al vanochtend startte ik Psi op om te checken of mijn account het deed en mijn hele dagplanning stond in het teken van ‘er klaar voor zijn om 7 uur’. Om een idee te geven:
15.30 uur: Mijn vrouw afgezet bij de kapper en nog een vergeten boodschap doen met mijn kinderen. Ik zorg vanavond voor het eten, zodat we zeker op tijd klaar zijn.
16.15 uur: Bij thuiskomst maar alvast mijn computer aanzetten en de internetverbinding testen. O jee, internet ligt er even uit. Maar goed dat ik dit nog even test, want straks heb ik het nodig! Jammer dat ik Psi niet nog een keer kan testen, omdat de middagploeg al bezig is.
17.00 uur: Laat ik maar vast beginnen met eten koken. Je weet maar nooit!
18.00 uur: Mijn vrouw is nog steeds niet thuis van de kapper. Het eten wordt er niet lekkerder op en gaat het nog lukken om om 7 uur klaar te zijn? Begin voor de zekerheid alvast samen met de kinderen te eten.
18.30 uur: Het eten is op en mijn vrouw biedt aan om de kids alleen naar bed te brengen. Mijn oudste van 6 jaar wil toch graag dat ik hem naar bed breng, dus vooruit. Snel maar even!
18.50 uur: Midden in het sprookje dat ik aan het voorlezen ben geeft mijn vrouw aan dat het al 10 voor 7 is en dat ik maar beter naar beneden kan gaan. Zij maakt het sprookje af. Ik neem nog even het cursusmateriaal door alsof ik een tentamen moet maken…
18.55 uur: Ik log aan op Psi en het werkt! Fijn om bekenden Suzanne en Bianca tegen te komen die mij succes wensen.
19.00 uur: Ik ben vergeten vooraf te gaan plassen en heb geen drinken klaar gezet. O jee! Ik kan niet meer weg, want mijn dienst is al begonnen… Mijn hart bonkt in mijn keel… Spannend!
19.20 uur: Nog steeds geen gesprek. Zou alles wel goed werken?
19.21 uur: Gelukkig, mijn eerste gesprek, zet hem op Serge!
Inmiddels kijk ik terug op mijn eerste dienst met een grote glimlach. Ik heb mijzelf weer eens laten kennen! Wat een gedrevenheid en prestatiegerichtheid kwam er vandaag boven drijven. Ik ‘moest’ het goed doen en ‘mocht’ geen fouten maken. Even weer helemaal vergeten wat ik me had voorgenomen toen ik hier mee begon. Mijn hogere doel is te bereiken dat het goed genoeg voor me is om tijd vrij te maken om naar andere mensen te luisteren, zonder ze per se te willen helpen, maar gewoon om te luisteren. Zonder moeite, zonder einddoel, zonder hierin de beste te willen zijn… Wat een mooi doel. En wat was ik er voor mijn dienst nog ver vanaf! ;-)
Ik heb een mooi gesprek gevoerd tijdens mijn dienst. Ik was er helemaal voor de deelnemer en de deelnemer waardeerde dit. Tijdens het gesprek was er geen gedrevenheid en geen prestatiegerichtheid. Ik was er gewoon voor haar en dat was goed. Misschien ben ik toch dichterbij dan ik denk. Voor de zekerheid toch maar even om feedback gevraagd…
Het was mooi, deze eerste keer…
En het smaakte zeker weer naar meer!
Serge van de Meent
vrijwilliger district Noordwest sinds december 2011