Blog: Paniek!

Dat was even schrikken! Het was een warme avond en ik had me voor mijn chatdienst lekker bij de open balkondeuren geinstalleerd. Fijn toch, zo’n laptop waarmee je draadloos het internet op kunt, dacht ik nog.

Blog: De Verhalen

Bekenden die weten dat ik als vrijwilliger chatdiensten draai bij ‘Het Luisterend Oog’ vragen me wel eens hoe ik omga met de verhalen die ik tijdens de chatsessies te horen krijg. Meestal zijn die niet vrolijk.

Blog: In Gesprek

Sandra is vijftien en ze wil graag chatten over haar thuissituatie. Ik draai een middagdienst vandaag en ik open mijn eerste gesprek. Ze vertelt dat ze zich zorgen maakt over haar vader die schizofrenie heeft. “Pappa zit weer in zo’n periode dat er van alles mis kan gaan omdat hij zijn medicatie niet goed inneemt” …ze is bang voor wat er kan gebeuren.

Sandra vertelt dat ze vaker bij Het Luisterend Oog komt chatten om hierover te praten en dat ze nu ook besloten heeft dat het zo ook voor haar niet langer kan. Ze gaat hulp zoeken en vraagt me of ik een website ken voor familieleden van mensen met schizofrenie. Ik geef haar een webadres, waarna we nog een tijdje praten over haar oma, haar vrienden op school en haar dromen over haar toekomst.

Blog: Even voorstellen

Lodewijk de Waal sprak in zijn vorige blog (op www.humanitas.nl) over de mogelijkheden die internet biedt voor virtuele ontmoetingen. Hij noemde daarbij een Humanitas-project waarmee vrijwilligers al drie jaar actief zijn op de digitale snelweg: het chatproject ‘Het Luisterend Oog’.

Ik stel me graag even voor: ik ben zo’n chattende vrijwilliger en ik schrijf hier een nieuwe blog!

Je maakt van alles mee als chatter bij Humanitas: je spreekt met heel verschillende mensen over heel verschillende onderwerpen. Dat doet wat met je.