Bij Humanitas kon ik mijn ei kwijt en werd er niks met mijn gegevens gedaan

“In de tijd dat ik me voor een chat bij Het Luisterend Oog aanmeldde kreeg ik ook therapie. Dat werkte niet, omdat ik me had afgesloten en in de war was. Toch voelde ik nog wel ergens de urge: ‘ik wil graag dat iemand even naar me luistert en met me praat’. Ik denk dat ik me toen heel eenzaam en niet begrepen voelde. Ik vond het moeilijk om contact te maken met mensen, maar wilde het wel. Het klinkt misschien heel stom, maar een computer is dan wel een goede oplossing. Ik praat sowieso niet zo makkelijk en als ik dat dan doe wil ik het anoniem doen, want ik schaam me en ik wil niet dat mensen weten wat er met me aan de hand is. Bij Humanitas kon ik mijn ei kwijt en werd er niks met mijn gegevens gedaan. Niemand kan er achter komen.”

Het Luisterend Oog
“Het ging al een tijdje niet zo goed met me en ik volgde EMDR waarbij heel veel los kwam. Vervolgens ging mijn relatie over. Het overviel me dat iemand waarvan ik hield zei: ‘ik kan het gewoon niet meer, ik kan niet meer samen met jou zijn.’ Dat was op dat moment voor mij de bevestiging van: ‘o zie je wel.. het leven is heel kut.’ In plaats van wat ik bij therapie had geleerd: ‘o ja, dat hoort ook bij het leven en iedereen komt daar wel overheen.’ Maar dat kon ik op dat moment niet, omdat mijn vertrouwde basis was weggevallen. Ik vond het leven niet meer leuk, ik vond mensen niet meer leuk en ik vond mezelf niet leuk. Eigenlijk wilde ik er gewoon niet zijn. Ik ben toen een paar dagen naar de crisisopvang geweest in de stad. Bij thuiskomst dacht ik: ‘ja, je hebt nu heel veel gesprekken gehad en je zult nu zelf moeten gaan leren om jezelf ehm.. hoe moet ik dat zeggen? Je moet jezelf gaan helpen.’ Omdat ik als vrijwilliger bij Het Luisterend Oog gewerkt heb wist ik dat het professioneel was en dat mensen goed getraind werden. Die wetenschap steunde me om het gesprek met een vrijwilliger aan te gaan.”

 

deelnemer het luisterend oog humanitas

Sterker worden
“Via maatschappelijk werk van Humanitas kwam er uiteindelijk 1 keer per week iemand bij mij thuis om met me te praten. Ik werd aangestuurd om sterker te worden. Vanaf het moment dat ik in dat traject kwam had ik geen behoefte meer om te chatten. Ik kreeg mijn administratie weer op orde, ging weer naar buiten en ging weer vrijwilligerswerk doen. Ik ben zelf buddy geworden van oudere mensen en ik heb ook wat huishoudelijk werk gedaan bij mensen met een beperking. Ik kwam bij eenzame ouderen die vaak weinig contact hadden met hun kinderen, maar ook bij mensen die wel veel contact hadden met hun kinderen en toch behoefte hadden aan een maatje. Meestal ging het om luisteren, soms maakten we een wandeling of ging ik iets voor hen halen bij de winkel. Er was een mevrouw die meer nodig had. Soms belde ze op: ‘ik heb dit nodig’ en dan deed ik dat ook, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Het was heel moeilijk om nee te zeggen. Ik vond het pittiger om bij iemand thuis te komen dan om als vrijwilliger met iemand te chatten. Natuurlijk als iemand op de chat zegt: ‘als ik niet meer met je kan chatten dan doe ik mezelf wat aan’, dan raakt dat je ook. Door de afstand kon ik dat wel makkelijker loslaten.”

Vrijwilliger bij Het Luisterend Oog
“Ik vond het als chatvrijwilliger leuk en spannend tegelijk. Omdat ik iemand ben die oplossingsgericht is heb ik het bij momenten lastig gehad. Ik kan heel slecht luisteren (lacht)… nou ja ik kan wel luisteren, maar het komt niet vaak binnen omdat ik zelf iets vind. Mensen denken vaak dat ze kunnen luisteren, maar luisteren zonder oordeel is echt lastig. Wanneer iemand iets tegen me zegt denk ik meteen “o ja, maar dan kan je dit en dit en dit doen, zo en zo en zo’. De deelnemer zegt dan vaak: ‘dat wil ik helemaal niet.’ Waarop ik, geïrriteerd, denk: ‘oooohhh waarom wil ze dat nu niet?’ Zo gaat dat in mijn hoofd. In plaats van: ‘ach ja, het is ook heel vervelend als je er zo bij zit. Kan ik iets voor je doen? wat heb je nodig?’ Bij deelnemers herkende ik de moeilijkheid om dingen los te laten. Bij mij moet alles perfect anders begin ik er niet aan. Daardoor werd ik zo moe, zat ik vast in mezelf en voelde ik me constant niet begrepen. Ik moest het gewoon anders doen en wilde leren loslaten. Je kan als vrijwilliger een deelnemer niet perfect helpen, maar het feit je er al zit, dat je met hem of haar praat is al goed genoeg.”

 

deelnemer humanitas chat het luisterend oog

Werk
“In steden als Rotterdam hangt er een sfeer van ‘niet lullen, maar poetsen’. Dat is prima, maar ik gedij daar gewoon niet zo goed in. Door die mentaliteit hebben mensen niet echt contact met elkaar. Het gaat alleen om presteren en laten zien wat je hebt gedaan, gezien of gekocht. Ik ervaar het als een kille samenleving. Heel veel mensen zien Rotterdam als de stad waar alles kan, maar tegelijkertijd boeit het mensen niet wat er achter iemand anders zijn deur gebeurt. Ik ben ook opgevoed met ‘gewoon hard werken en geld verdienen’, zodat je een auto kan kopen en op vakantie kan gaan. Mijn karakter sluit niet aan op die houding en ik wil iets doen wat mij gelukkig maakt. Ik moet eigenlijk constant voelen wat ik wil doen. Doorzetten, ondanks dat tien mensen zeggen: ‘zou ik niet doen hoor, je bent al tien jaar uit de running en misschien moet je als verkoopster bij de Bijenkorf gaan werken voor veertig uur per week’. Dan denk ik: ‘ ja, leuk dat jij dat denkt, maar misschien moet ik mijn eigen weg volgen.”

“Sinds vorig jaar ben ik gestopt met vrijwilligerswerk, omdat ik weer richting een betaalde baan wil gaan. Ik heb een opdracht gekregen om moodboards te gaan maken en dat vind ik heel leuk. Een studievriend van mijn vader heeft een klant die iemand zocht om moodboards te maken. In eerste instantie dacht ik: ‘dat kan ik niet, dat durf ik niet, dat durf ik niet…’. Een vriendin vertelde me: ‘dit komt echt met een reden op jouw pad, doe het nou, als je het niet doet weet je überhaupt niet of je het kan of niet.’ Ondanks mijn angst om te falen heb ik meegedaan aan de proefopdracht en van de 10 inzendingen was ik de nummer 1. Dat gaf me wel even een boost. Soms is het fijn om je leven klein te houden, maar blijkbaar voel ik ergens dat daar buiten ook dingen zijn. Ik vind het wel prettig dat ik nu kan ervaren dat ik een moodboard kan maken.”

Hulpverlening
Bij de chat van Humanitas gaat het om luisteren, om contact maken eigenlijk. Dat je contact hebt met iemand die je niet ziet en naar je luistert zonder te zeggen wat je zou kunnen doen… ja dat. Wanneer ik voor gedragstherapie bij een therapeut kwam kon ik geen oogcontact maken, ik zat in mijn eigen wereld. Dus dan werkt het ook niet. De hulpverlening zat me achter de broek aan en dat vond ik niet leuk, maar na tien jaar schoppen dacht ik: ‘misschien heeft dat toch geen nut.’ Ik kan wel blijven schoppen tegen de maatschappij, de mensen en mezelf. Ik kan wel steeds de vinger naar een ander wijzen, maar ik kom wel steeds in dat verhaaltje voor. Blijkbaar ligt er ook iets bij mij en dat is iets wat wel heel erg bij me binnenkwam. Ik wilde wel geholpen worden maar niet meer op de manier die ik al tien jaar kende. Natuurlijk wist ik welke stappen ik zou kunnen nemen, maar het vertrouwen ontbrak om die stap daadwerkelijk te nemen. In mijn hoofd gaat het dan van: ‘je kan het wel, het is maar een angst, dat is vroeger gebeurd dat hoeft nu niet meer te gebeuren’. Het grappige is dat ik in de rol van vrijwilliger vaak wel wist wat een deelnemer zou kunnen doen. Ik ging dan een oplossing zoeken, terwijl iemand daar helemaal geen behoefte aan had. Wanneer iemand mij op een dergelijke manier wilde helpen, zei ik: ’dat weet ik zelf ook wel!’.”

 

deelnemer humanitas chat het luisterend oog

Tatoeage
“De tatoeage van het anker staat voor stabiliteit en heb ik laten zetten in de periode na het chatten. Een schip blijft natuurlijk niet de hele tijd op dezelfde plek liggen, maar gooit na een reis elders zijn anker uit om te rusten. Ik was zo moe om heel ambivalent te zijn. Te willen leven en dan weer niet te willen leven. Ik wilde niet oud worden, omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Ik wilde veranderen, maar realiseerde me dat ik niet helemaal kan veranderen. Ik ben nog steeds wie ik ben en er zal vast nog wel eens een piek of een dal komen. Stiekem zou ik dat ook niet kunnen missen, want dat ben ik. Eigenlijk wilde ik de tatoeage op mijn andere pols hebben, want daar heb ik een groot en lelijk litteken. Ik bedacht me: ‘ik ben wel wie ik ben en het litteken is een reminder dat het weer helemaal goed komt’. Voor het artikel mag je trouwens een mooie naam voor me verzinnen. Ehmm.. grappig… dat is dan toch die anonimiteit.. eigenlijk heb ik niet veel te verbergen. Toch wil ik het, omdat het openbaar op het net staat en ik het eng vind dat iedereen het kan lezen. Denk aan een potentiële opdrachtgever die me heeft gegoogled en denkt: ‘die past niet in het profiel’. Ik vind dat je me moet nemen zoals ik ben, maar de wereld steekt anders in elkaar. Mij kan het niks schelen, ik schaam me niet voor mijn geschiedenis, want daardoor ben ik geworden tot de persoon die ik nu ben.”